ΟΙ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ ΤΟ 1922
 Ο Εκδοτικός Οίκος «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ» εξέδωσε το 1922 ένα μικρό αλλά πολύ ενδιαφέρον βιβλίο με τίτλο «ΑΤΤΙΚΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ» του Κ. Πασαγιάννη.
Στη συνέχεια δημοσιεύουμε αποσπάσματα από το βιβλίο που μας δίνουν μια ξεχωριστή εικόνα των Αμπελοκήπων της εποχής εκείνης.
«Οδός Κηφισιάς.
Έχουσα αφετηρίαν την πλατείαν των Π. Ανακτόρων και δεξιά τον Κήπον αυτών ανέρχεται στρέφουσα προς ανατολάς.
Η αριστερά πλευρά αυτής στολίζεται από τας ωραιοτέρας οικίας της πρωτευούσης, καλλιμαρμάρους και πολυτελείς, εις αρκετόν από το πεζοδρόμιον βάθος, του διαμέσου χώρου καταλαμβανομένου από χαριεστάτους δενδροκήπους και ανθοκήπους.
Κατά την έξοδον προς τους Αμπελοκήπους, συναντώμεν δεξιά τους στρατώνας του Πυροβολικού, μετ’ αυτούς την Ριζάρειον Σχολήν, προ της οποίας κάμπτων δεξιά διέρχεται ο δρόμος ο οδηγών εις την Καισαριανήν άνωθεν της συνοικίας Παγκράτι. Αριστερά συναντώμεν το μεγαλείτερον θεραπευτικόν καθίδρυμα των Αθηνών, το νοσοκομείον Ευαγγελισμός, αμέσως μετά αυτό την παλαιάν Αθηναϊκήν Μονήν των Αγ. Ασωμάτων, και κατά συνέχειαν έπειτα στρατιωτικά οικήματα, τα λεγόμενα Παραπήγματα, δεξιά δε και απέναντι το Αρεταίιον νοσοκομείον κλπ.
Αμπελόκηποι.
Μετά τους στρατώνας του πεζικού, φθάνωμεν εις τους κυρίως Αμπελοκήπους, όπου νέαι ωραίαι οικοδομαί έγιναν τα τελευταία έτη, κήποι, ζυθοπωλεία κλπ. η κίνησις δε, μάλιστα το καλοκαίρι, είνε ζωηροτάτη. Εις τους Αμπελοκήπους, οι αρχαιολόγοι τοποθετούν την Αρχαίαν Αλωπεκήν, ένδοξον γενέτειραν του Σωκράτους και του δικαίου Αριστείδου. Ενταύθα, εις την αρχαίαν Αλωπεκήν, αγωνιώντες ανέμεναν το αποτέλεσμα της εν Μαραθώνι μάχης, οι άμαχοι Αθηναίοι. Καταφθάς δε ασθμαίνων από τον δρόμον ο πτερωτός Μαραθωνομάχος, μόλις κατόρθωσε να αναγγείλη προς αυτούς την χαρμόσυνον λέξιν «Νενικήκαμεν» και έπεσε νεκρός.
Εις τους Αμπελοκήπους ευρίσκονται η βιοτεχνική Σχολή των αναπήρων πολέμου, το Εμπειρίκιον άσυλον των αλητών, η Αβερώφειος φυλακή των εφήβων κλπ.

Δια να μεταβώμεν από τας Αθήνας εις την Πεντέλην δύο δρόμους έχομεν να ακολουθήσωμεν. Ή την οδόν Κηφισιάς ή τον σιδηρόδρομον Κηφισιάς.
Με το υπ’ αριθ’ 7 τραμ φθάνομεν εις τους Αμπελοκήπους (χιλιόμετρα 2 και 700 μέτρα από παλαιά ανάκτορα), ακριβώς εις το τέρμα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, έπαυλις Θων. Εκεί παίρνομεν μίαν θέσιν εις τα τοπικά αυτοκίνητα και πηγαίνομεν εις το Χαλάντρι.
Μετά τους Αμπελοκήπους θα συναντήσωμεν το Γηροκομείον, και κάτωθεν αυτού γέφυραν λιθόκτιστον (χιλμ. 4 και 110 μ. από αφετηρίαν) με ανώμαλον στροφήν δεξιά.
Παραπέρα φθάνομεν εις το Ψυχικόν (χιλμ. 5 και 863 μ.).

Δια της προς βορράν της πλατείας της Ομονοίας συναντήσεως και διασταυρώσεως των μεγάλων εις αυτήν συμβαλλουσών οδών Πανεπιστημίου και Πατησίων, διέρχεται το υπ’ αριθ. 7 κατά την άνοδον και 3 κατά την κάθοδον τραμ, έχον αφετηρίαν το άκρον του προαστείου Πατήσια, την Αλυσίδα, και τέρμα τους Αμπελοκήπους, κατά την διασταύρωσιν των οδών Κηφισιάς και Αλεξάνδρας, διανύον την μεγαλειτέραν τροχιοδρομική των Αθηνών γραμμήν».

Πολλά σχόλια θα μπορούσε να προσθέσει κανείς στις παραπάνω περιγραφές, που αποτυπώνουν όψεις των Αμπελοκήπων πριν από σχεδόν έναν αιώνα.
 Αφήνω τα σχόλια σε σας.
(ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΝΕΟ ΑΠΟΚΤΗΜΑ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ)

Ο συγγραφέας Κώστας Πασαγιάννης είχε πλούσια και πολυδιάστατη δράση σε μια κρίσιμη ιστορική περίοδο της Ελλάδας. Αντιγράφουμε από τη Βικιπαίδεια:
«... γεννήθηκε στην Ανδροβίτσα Μεσσηνίας το 1872 και πέθανε στην Αθήνα το 1933. Από το 1894 έως το 1900 έζησε καταρχήν στην Αθήνα, με μόνη εξαίρεση τη διετία 1894 - 1896, που είχε πραγματοποιήσει ταξίδι στη Μάνη, για να ασχοληθεί με τη λαογραφική έρευνα. Στην Αθήνα, ο Κώστας φοίτησε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1898. Κατόπιν, ήρθε σε επαφή με λογοτεχνικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους. Αναγκάστηκε, για να βγάλει τα προς το ζην, να εργαστεί από το 1900 και για τα επόμενα δώδεκα χρόνια ως ειρηνοδίκης. Ως τέτοιος εργάστηκε αρχικά στην Αθήνα και στη συνέχεια στο Ξυλόκαστρο, την Ιθάκη, τη Φολέγανδρο, την Κέρκυρα και τη Ζάκυνθο. Κατά την παραμονή του στην Κέρκυρα, παντρεύτηκε την κοντέσσα Ειρήνη Καποδίστρια, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά. Εκεί, επίσης, συνδέθηκε στενά με τον Λορέντζο Μαβίλη, όπως και με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη. Το 1912 παραιτήθηκε από το δικαστικό σώμα και στράφηκε στη δημοσιογραφία ως συνεργάτης της εφημερίδας Ακρόπολις μεταξύ άλλων.
Υπήρξε, επίσης, ιδρυτικό μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου και ένθερμος υποστηρικτής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Μετά την έκρηξη του κινήματος της Εθνικής Άμυνας, το 1916 κατευθύνθηκε προς τη Θεσσαλονίκη, όπου ανέπτυξε διαφωτιστική δράση ως ιδρυτικό μέλος του Φιλολογικού και Καλλιτεχνικού Συλλόγου. Στην κυβέρνηση Βενιζέλου διετέλεσε, επίσης, τμηματάρχης στην Υπηρεσία Ξένων και Εκθέσεων του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, θέση από την οποία βοήθησε στην οργάνωση του ελληνικού τουρισμού. Αυτή τη θέση τη διατήρησε ισόβια.
Την εμφάνισή του στα γράμματα την πραγματοποίησε το 1892 με την έκδοση του βραχύβιου νεανικού περιοδικού Ηχώ Αθηνών. Αξιοσημείωτη είναι και η σχέση του με την ιδρυτική ομάδα του περιοδικού Η Τέχνη».